Τα παράσιτα μπορούν εύκολα να περιγραφούν ως φυσικοί σύντροφοι του ανθρώπου, καθώς αυτά τα πλάσματα δεν μπορούν να ζήσουν έξω από το σώμα του ξενιστή. Πιστεύεται ότι τουλάχιστον το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει μολυνθεί από διάφορους τύπους ελμινθών. Επιπλέον, για πολλούς ανθρώπους, το σπίτι τους είναι σχεδόν από τη γέννησή τους. Ταυτόχρονα, περίπου το ένα τρίτο όλων των μολυσμένων ατόμων ασχολείται με το ερώτημα πώς να προσδιορίσετε την παρουσία παρασίτων στο σώμα. Ο λόγος για αυτό είναι η χαμηλή ευαισθητοποίηση του πληθυσμού ή η έλλειψη ενδιαφέροντος για την υγεία του.
Προκειμένου να αποφευχθούν επιπλοκές που προκαλούνται από παράσιτα, είναι σημαντικό να αναγνωρίζεται έγκαιρα η μόλυνση.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, πάνω από το 60% των ατόμων με παρασιτικές λοιμώξεις μαθαίνουν για το πρόβλημα τυχαία και μόνο περίπου το 30% αναζητούν συγκεκριμένα συμπτώματα ελμινθίασης και απευθύνονται σε ειδικούς για να εντοπίσουν το πρόβλημα.
Μέχρι πρόσφατα, η ελμινθίαση κοινώς αναφερόταν ως ασθένεια των φτωχών επειδή υπήρχαν ελάχιστες γνώσεις υγιεινής μεταξύ αυτών των τάξεων. Ωστόσο, με το αυξανόμενο ενδιαφέρον της επιστήμης για το πρόβλημα, ανακαλύφθηκε ότι ένας τέτοιος ορισμός είναι θεμελιωδώς εσφαλμένος, καθώς τα σκουλήκια μπορούν να βρεθούν τόσο μεταξύ των αγροτών όσο και των αξιοσέβαστων επιχειρηματιών.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι της συμβίωσης με τα παράσιτα;
Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να ελέγχονται για παράσιτα εάν δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα υγείας; Γιατί πρέπει να αναζητήσετε προβλήματα στην κατάστασή σας, εάν δεν σας εμποδίζουν να ακολουθήσετε τον συνήθη τρόπο ζωής σας; Επιπλέον, το 8% του πληθυσμού έχει ένα εύλογο ερώτημα: τι θα γινόταν αν ένα άτομο μάθαινε να ζει με παράσιτα στο σώμα του; Γιατί η εξέλιξη δεν μένει ακίνητη και αυτό που κάποτε θεωρούνταν επιβλαβές μπορεί να είναι ήδη ο κανόνας.
Παρόμοιες ερωτήσεις έχουν γίνει περισσότερες από μία φορές και οποιοσδήποτε γιατρός, ακόμη και ο πιο άπειρος, θα πει ότι ένας παρασιτικός οργανισμός διαφέρει από έναν συμβίωση (ένας μικροοργανισμός που υπάρχει ειρηνικά μέσα σε ένα άτομο και, για παράδειγμα, βοηθά στην πιο αποτελεσματική επεξεργασία και αφομοίωση της τροφής) στο ότι παίρνει περισσότερα από όσα δίνει. Στο ανθρώπινο σώμα, τα παράσιτα γενικά συμπεριφέρονται σαν πολύ αναξιόπιστοι και ανεύθυνοι ξενιστές:
- το φράζουν με τοξίνες και απόβλητα.
- καταστρέφουν τις φυσικές άμυνες (ανοσία).
- αφαιρέστε τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά.
- βλάπτει τα εσωτερικά όργανα σε φυσικό επίπεδο.
Αυτό ονομάζεται παρασιτισμός, δηλ. χ. να είναι παρόν στο σώμα ενός ξενιστή για να παρέχει το μέγιστο όφελος στον εαυτό του, αλλά χωρίς να παρέχει κανένα όφελος στον ξενιστή.
Η έγκαιρη ανίχνευση παρασίτων βοηθά στην αποφυγή πολλών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένων σοβαρών ενδοκρινικών και ορμονικών διαταραχών, δυσλειτουργίας εσωτερικών οργάνων, ακόμη και ψυχολογικών διαταραχών.
Ποια είναι τα σημάδια των παρασίτων;
Οι περισσότερες παρασιτικές μορφές ζωής που είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο ζουν στα έντερα και στα εσωτερικά όργανα. Σπάνια εμφανίζονται στην αρχική τους μορφή και ως εκ τούτου, όταν κάνει μια προκαταρκτική διάγνωση, ο γιατρός λαμβάνει υπόψη μόνο τα εξωτερικά σημάδια της παρουσίας τους. Η παρουσία τους μπορεί να προσδιοριστεί με συνδυασμό κλινικών εκδηλώσεων.
Στο 99% των περιπτώσεων, το σώμα του ξενιστή αντιδρά βίαια σε μια επικίνδυνη γειτονιά. Σημάδια μόλυνσης από σκουλήκια μπορεί να είναι διάφορες δυσλειτουργίες του σώματος, ανάλογα με το όργανο στο οποίο ζουν. Επειδή μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστούν τα παράσιτα στη φυσική τους μορφή, είναι σημαντικό να προσέχετε τα ακόλουθα συμπτώματα:
- Ξαφνική δυσπεψία. Τις περισσότερες φορές υποδεικνύουν ότι οι εντερικές μορφές ελμινθών έχουν αρχίσει να παρασιτούν - στρογγυλά σκουλήκια και ταινίες, λάμβλια και πρωτόζωα. Αυτή η ομάδα συμπτωμάτων μπορεί να εκδηλωθεί ως ξαφνική εμφάνιση δυσκοιλιότητας ή διάρροιας, ναυτίας και έμετου, ρέψιμο και κακή πέψη. Ένα άλλο σημάδι της εντερικής ελμινθίασης είναι ο ασαφής κοιλιακός πόνος που μπορεί να μην είναι σαφώς εντοπισμένος.
- Αλλεργικές αντιδράσεις με τη μορφή εξανθημάτων, ξεφλούδισμα του δέρματος και εμφάνιση κηλίδων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να βρεθεί η αιτία μιας τέτοιας αντίδρασης, επειδή τα τεστ αλλεργιογόνων δίνουν αρνητικά αποτελέσματα. Και μόνο αφού ο ασθενής ελεγχθεί για την παρουσία παρασίτων στο σώμα, γίνεται σαφές τι προκάλεσε την άτυπη ανοσολογική αντίδραση.
- Γενική επιδείνωση της υγείας με τη μορφή πυρετού, κόπωσης, επιδείνωσης της ποιότητας του ύπνου. Παρόμοιες κλινικές εκδηλώσεις ελμινθικών λοιμώξεων εμφανίζονται αμέσως μετά την εισβολή και στη μακροχρόνια πορεία. Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατό να εντοπιστούν αμέσως παράσιτα, πολλοί ασθενείς προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτά τα δυσάρεστα φαινόμενα με τη βοήθεια λαϊκών θεραπειών και συμπτωματικών φαρμάκων. Συνήθως παρέχουν μόνο προσωρινή ανακούφιση.
Μια συγκεκριμένη ομάδα συμπτωμάτων εγγενών σε ασθένειες που σχετίζονται με μόλυνση με σκουλήκια μπορεί να ανιχνευθεί μόνο σε γυναίκες. Αυτό κάνει τα μαλλιά και τα νύχια τους να γίνονται θαμπά και εύθραυστα. Το δέρμα υποφέρει όχι λιγότερο από παράσιτα - γίνεται χλωμό, εμφανίζονται φλύκταινες, κηλίδες χρωστικής και ξεφλούδισμα.
Σπάνια μια γυναίκα συνδέει τα αισθητικά προβλήματα με τους ελμίνθους. Οι περισσότεροι ισχυρίζονται μέχρι τέλους: «Έχω ανεπάρκεια βιταμινών, ορμονική ανισορροπία, χωρίς σκουλήκια!»
Αν έχετε την παραμικρή υποψία ότι υπάρχουν παράσιτα στο σώμα, πώς μπορείτε να μάθετε τι ακριβώς οδήγησε στην εμφάνισή τους; Υπάρχουν πολλές μέθοδοι αυτοδιάγνωσης στο σπίτι, καθώς και ειδικές μέθοδοι για τον εντοπισμό των σκουληκιών.
Πώς να αναγνωρίσετε την ελμινθίαση στο σπίτι
Περίπου το 70% των ασθενών που υποψιάζονται ότι έχουν έλμινθες δεν θέλουν να πάνε στο γιατρό με αυτό το πρόβλημα. Και το θέμα εδώ δεν είναι ότι ένα άτομο δεν νοιάζεται για την υγεία του. Μέχρι τώρα η ελμινθίαση θεωρείται μια επαίσχυντη ασθένεια που μπορεί να εμφανιστεί μόνο στα χαμηλότερα στρώματα του πληθυσμού. Ωστόσο, οι ειδικοί λένε ότι αρκετά πλούσιοι άνθρωποι μπορούν να αποκτήσουν έναν ύπουλο υπενοικιαστή.
Δεδομένου ότι οι έλμινθοι βρίσκονται κυρίως στα έντερα, ο μόνος τρόπος για να ανιχνευθεί η παρουσία τους είναι ο έλεγχος των κοπράνων. Αυτή η δοκιμασμένη μέθοδος αποτέλεσε τη βάση για τη μικροσκοπική εξέταση των περιττωμάτων, η οποία επιτρέπει στον γιατρό να ανιχνεύσει αυγά σκουληκιών.
Αυτή η μέθοδος είναι η πιο κατανοητή και προσιτή και μπορεί να γίνει στο σπίτι. Ωστόσο, τα αυγά των σκουληκιών δεν αναγνωρίζονται λόγω του μικροσκοπικού τους μεγέθους.
Πώς λειτουργεί η αυτοδιάγνωση;
Υπάρχουν διάφοροι κανόνες για τον προσδιορισμό της παρουσίας παρασίτων στο ανθρώπινο σώμα με αυτόν τον τρόπο:
- Τα κόπρανα πρέπει να εξετάζονται πολλές φορές γιατί τα σκουλήκια δεν βγαίνουν συνεχώς, αλλά τακτικά. Δεδομένου ότι διαφορετικοί τύποι σκουληκιών ενεργοποιούνται σε διαφορετικές ώρες της ημέρας, αξίζει να συλλέγετε μερίδες περιττωμάτων τόσο το πρωί όσο και το βράδυ. Το πρωί συναντάτε σκουλήκια καρφίτσας, το βράδυ συναντάτε συχνά μεγαλύτερα σκουλήκια - στρογγυλά σκουλήκια και ταινίες.
- Όποιος εξετάζει τα κόπρανα για έλμινθους πρέπει να φοράει ιατρικά γάντια μιας χρήσης στα χέρια του. Τα περισσότερα ελμινθικά εκκρίνουν ενεργά αυγά, τα οποία, εάν εισέλθουν στο ανθρώπινο σώμα, μπορεί να προκαλέσουν επαναμόλυνση. Είναι σημαντικό να προστατεύσετε τον εαυτό σας ακόμα κι αν έχετε ήδη συμπτώματα μόλυνσης από σκουλήκια. Αφού φορέσετε γάντια, θα πρέπει να τα πετάξετε και να πλύνετε καλά τα χέρια σας με σαπούνι.
- Κατά την εξέταση των κοπράνων, αξίζει να χρησιμοποιήσετε ένα αντικείμενο, καθώς τα παράσιτα μπορούν να ανιχνευθούν όχι μόνο στην επιφάνεια, αλλά και στη μέση των κοπράνων. Συνιστάται να απορρίπτετε την πένα ή τη σπάτουλα μετά από τέτοια χρήση.
Τέλος, ο πιο σημαντικός κανόνας για τον έλεγχο των κοπράνων για σκουλήκια μόνοι σας. Συνιστάται να συλλέγετε το υλικό σε ξεχωριστό δοχείο, καθώς είναι απίθανο να είναι δυνατός ιδιαίτερα προσεκτικός έλεγχος σε τουαλέτα ή γλάστρα. Ως έσχατη λύση, μπορείτε να καλύψετε την τουαλέτα με αλουμινόχαρτο, να αφοδεύσετε πάνω της και στη συνέχεια να εξετάσετε προσεκτικά τα κόπρανα.
Οι ειδικοί συνιστούν να εφαρμόσετε μια μικρή ποσότητα του υλικού στο γυαλί και στη συνέχεια να το εξετάσετε από όλες τις πλευρές σε καλό φωτισμό. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να εντοπίσετε ακόμα και τα πιο μικρά παράσιτα.
Το αποτέλεσμα ενός αυτοδιαγνωστικού ελέγχου στα κόπρανα για σκουλήκια
Κάποιος μπορεί να μιλήσει για 100 τοις εκατό παρουσία ελμινθίασης εάν τα ακόλουθα μπορούν να ανιχνευθούν στα κόπρανα:
- ζωντανά ή ακίνητα μικρά σκουλήκια.
- λευκά ή κιτρινωπά θραύσματα που μοιάζουν με μαγειρεμένα ζυμαρικά με ελαφρώς κυματιστή άκρη.
- θραύσματα που μοιάζουν με κόκκους ρυζιού που μπορεί να είναι κινητά.
- μεγάλα λευκά ή ροζ στρογγυλά σκουλήκια.
Όλα αυτά τα σημάδια υποδεικνύουν μόλυνση με επικίνδυνα σκουλήκια, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρά προβλήματα υγείας, ακόμη και σε ξαφνικό θάνατο. Αλλά ακόμα κι αν τα κόπρανα αποδειχθούν "καθαρά" και υπάρχουν συμπτώματα ελμινθίασης, θα πρέπει να επικοινωνήσετε επειγόντως με έναν ειδικό μολυσματικών ασθενειών ή έναν παιδίατρο (εάν εντοπιστούν σημάδια ελμινθίασης στο παιδί).
Δοκιμές για σκουλήκια στην κλινική
Δεδομένου ότι μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να μάθετε μόνοι σας εάν υπάρχουν παράσιτα στο σώμα και τα αποτελέσματα της αυτοδιάγνωσης δεν είναι πολύ ακριβή, θα πρέπει να αναθέσετε τη διάγνωση σε έναν επαγγελματία. Παραπομπή για τις απαραίτητες εξετάσεις γίνεται από γενικό ιατρό ή λοιμωξιολόγο. Εάν τα σημάδια μιας προσβολής ενοχλούν το παιδί σας, μπορείτε να συμβουλευτείτε έναν παιδίατρο.
Για να κάνετε μια ακριβή διάγνωση, πρέπει να περάσετε:
- μικροσκοπική ανάλυση κοπράνων (κοπροβοσκόπηση) – κατά προτίμηση τρεις φορές σε διάστημα μιας εβδομάδας.
- ξύσιμο σε εντεροβίαση?
- Εξέταση αίματος για ELISA – αρκεί μία μόνο εξέταση για να γίνει αξιόπιστη διάγνωση.
- Ανάλυση κοπράνων PCR – συνταγογραφείται εάν υπάρχουν διφορούμενα αποτελέσματα κατά τη μικροσκοπική εξέταση των κοπράνων.
Ο γιατρός μπορεί επίσης να συνταγογραφήσει πρόσθετα όργανα διάγνωσης. Τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει η υποψία ότι οι έλμινθες βρίσκονται στο ηπατικό παρέγχυμα και στους χοληφόρους πόρους ή σε άλλα εσωτερικά όργανα. Εάν υπάρχουν σκουλήκια, τα τεστ είναι θετικά (στα υλικά βρίσκονται αυγά παρασίτων, το DNA τους, αντισώματα και αντιγόνα εναντίον τους).
Με βάση τα διαγνωστικά αποτελέσματα, ο ασθενής συνταγογραφείται θεραπεία, η οποία μπορεί σχεδόν πάντα να πραγματοποιηθεί στο σπίτι (δεν απαιτούνται πολλές παρασιτικές λοιμώξεις που απαιτούν νοσηλεία). Μπορεί να απαιτείται θεραπεία για όλα τα μέλη της οικογένειας ενός φορέα σκουληκιών, καθώς πολλά είδη αυτών των ζώων μεταδίδονται εύκολα από άτομο σε άτομο.